 |
 |
 |
 |
Madagaskar
 |
Een reis naar Madagaskar en een paar toontjes lager leren zingen ... |
Voor het LLiNK programma Aanpakken en Wegwezen maakte ik een reportage over de destijds pas afgestudeerde antropologe Sara de Wit, die een put wilde slaan in het zuiden van Madagaskar.
Deze reis naar het Afrikaanse eiland was tegelijkertijd een lesje in leren dat je niet alles in de hand kunt hebben.
Blijkbaar vonden de goden, de voorouders, wie dan ook daar hoog in de lucht, dat hoog tijd worden voor Esther Prade.
Eigenlijk begon de ellende al vanaf het moment dat we in de hoofdstad Antananarivo landen. Het bleek dat de koffer met de acculader van geluidsman Luc niet aan was aangekomen.
"Hoeveel volle accu's heb je dan nog?", vroeg ik aan Luc, die waarschijnlijk zag dat ik wit om de neus weg trok.
"Oh, ik heb nog genoeg batterijen voor een week en daarna kan de mixer eventueel op penlites draaien", zei Luc ontspannen.
"Luc, toch vind ik het wel raar dat je de acculader niet gewoon bij de handbagage hebt gedaan", zei ik. "Je weet dat
er altijd kans is op verloren bagage. En ik had je nog gevraagd zoveel mogelijk draaiklaar te zijn en alle essentiële spullen bij de hand te houden".
Luc knikte, zei dat het stom van hem was en daar liet ik het bij.
Bovendien was het wel goed dat er in elk geval één van ons onder alle omstandigheden rustig en optimistisch bleef.
Luc en ik moesten namelijk deze klus met zijn tweeën klaren.
We hadden niet de luxe van een productie-assistent. Wel hadden we een lokale chauffeur en tolk mogen inhuren, die met ons de reis zouden maken van Antananarivo naar het stadje Manakara, zo een 10 uur rijden met de auto verderop.
We gingen samen naar de lost luggage balie van de Air France, waar zich
inmiddels ook een stuk of twintig geïrriteerde Fransen en Italianen hadden gemeld.
Luc gaf de medewerkster het adres van ons hotel in Manakara.
"Waarschijnlijk komt het vliegtuig morgen met onze koffer aan", zei de immer optimistische Luc. "En dan moet het ding nog naar Manakara gereden worden, dus waarschijnlijk hebben we overmorgen onze acculader weer".
Hij stopte de kopie van het aangifteformulier in zijn borstzak en stak tevreden een sigaretje op. Ik beet op mijn tong. Ik wilde iets zeggen over mijn eerdere ervaringen, maar bedacht me nog net.
We overnachtten in de hoofdstad, het hotel was van redelijke kwaliteit en air-conditioned. Luc kwam voor het slapen gaan nog wat anti-muggen creme bij me halen. Dat van hem lag immers in de niet aangekomen koffer met acculader. Toen ik hem mijn tube Deet gaf, zei hij tussen neus en lippen door dat de rest van zijn malariapillen ook in de verloren geluidskoffer zaten.
"Maar overmorgen heb ik mijn koffer weer, komt allemaal goed joh! Mag ik je telefoonlader lenen? De mijne zit ook in die koffer en ik wil morgenochtend Jennifer bellen", zei Luc.
Andermaal beet ik op mijn tong.
De volgende ochtend gingen we met de tolk en chauffeur Luciën op weg naar Manakara. In de auto belde ik naar Sara, die al eerder naar Madagaskar vertrokken was en reeds op de plaats van bestemming verbleef. Ik vertelde haar dat we twee uur langer dan nodig op het vliegved moesten verblijven vanwege de verloren geluidskoffer.
"C´est la vie de afrique", zei Sara. We spraken af dat ik haar de volgende dag om 15.00 bij mijn hotel in Manakara zou ontmoeten. Ik was er heel erg
op gebrand op tijd te zijn, want Sara moest namelijk dezelfde middag een ritueel
ondergaan. De put kon niet zomaar geslagen worden, eerst moest er toestemming gevraagd worden aan de voorouders. Daarvoor moest Sara naar de koning van het dorpje; die had contact met de voorouders...
Nadat ik had opgehangen vroeg ik chauffeur Luciën om ons zo snel mogelijk naar Manakara te rijden. Hij knikte en vrijwel meteen voelde ik dat hij inderdaad het gaspedaal dieper indrukte. In tegenstelling tot de ielige tolk was chauffeur Luciën een boom van een vent, met een wat norsige trek op het gezicht en als hij sprak was dat nauwelijks hoorbaar. Maar hij begreep me goed en dat was het belangrijkste. De wegen waren buiten verwachting goed. We reden langs kleine dorpjes, we passeerden herders met hordes koeien en geiten, de straatverkopers langs de kant van de weg zwaaiden naar onze S.U.V en we kwamen langs ontelbare rijstvelden.
 |
Het stikt er van de prachtige rijstvelden |
Toch kon de visuele pracht mijn aandacht niet vasthouden en ik bleef me zorgen maken over de verloren geluidskoffer met acculader en malariatabletten van Luc. Sara was bij haar stage vorig jaar getroffen door malaria en er bijna aan bezweken.
Wat als Luc malaria oploopt? Wat als ik morgen niet op tijd aankom? Wat als ik het ritueel met de voorouders mis?
Nadat ik voor de zoveelste keer op mijn horloge keek, vonden de voorouders het blijkbaar weer tijd om in te grijpen.
Want chauffeur Lucien begon vaart te minderen en weldra zaten we in een lange file van oude, roestige vervoersmiddelen, een enkele SUV met blanke toeristen en volgepropte bussen met vrouwen en huilende, snotterige kinderen.
De tolk ging poolshoogte nemen en kwam terug met de mededeling dat er een kapot wegdek was.De politie hield iedereen tegen die zo brutaal was om via de aan weerskanten liggende velden door te rijden.
Luc voelde mijn spanning.
"Esther, hier in Madagaskar hebben ze niks te maken met jou en je televisieprogramma. Je kan beter gewoon rustig blijven", zei hij.
Hij had gelijk, ook al was dit wel het laatste wat ik wilde horen.
Ik stapte uit de SUV. Eigenlijk moest ik hoog nodig plassen. Ik keek naar de lucht die een mooie rode gloed had als gevolg van de ondergaande zon. Het was er ook best wel frisjes en ik had een dun t-shirt aan. Ik keek naar de struiken langs de weg. Het begon met de minuut donkerder te worden, dus ik zou best discreet kunnen plassen. Toch maakte een beetje zorgen. In dit land zijn er vele religieuze taboes, ook wel fady genoemd. Zo mag er geen rode kledij in de buurt van de zee gedragen worden en plassen mag zeker niet overal gebeuren. Wat de consequenties bij overtreding zijn, daar heb ik nooit een antwoord op gehad. Toch hield ik het op een gegeven moment niet meer. Ik keek nogmaals om me heen en verdween tussen de struiken ...
To be continued ...